Πρώτα σταχτώνεις και μετά μελώνεις ...

«Πρώτα σταχτώνεις και μετά μελώνεις!»
Αυτές οι μέρες των Χριστουγέννων, πάντα ήταν και είναι θαρρώ,  για όλους μέρες χαράς και γλύκας, μέρες θρησκευτικής κατάνυξης και ανάτασης!  
Για τη γιαγιά την Άννα όμως την Κασσάραινα –το γένος Καραμπάτσου για την καλή τάξη πραγμάτων και ονομάτων, ήταν ημέρες πανικού και τρόμου.
Η γιαγιά μου η Άννα, ήταν η «γιαγιά του Κινδύνου» και η «γιαγιά του Ενωρίς»!
παντού κρυβόταν κάποιος κίνδυνος και πάντα έπρεπε να λάβεις τα μέτρα σου ενωρίς!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!
Αν πιστεύετε ότι στο δικά μας χρόνια η τρομοκρατία είναι στο απόγειό της  πέφτετε σε σφάλμα μέγα. Ο τρόμος είχε βρεί την πλήρωσή του –κατ΄ εμέ,  στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, αρχές του ΄80, που επτάχρονο παιδί τότε ζούσα γύρω από τις φούστες της γιαγιάς της Άννας.
Ποια Τζιχάντ και αηδίες!?  Ο τρόμος είχε δικό του όνομα τον καιρό εκείνο:  «Καλλικατζούρια!»
 Όταν για πρώτη φορά άκουσα αυτή την λέξη, συνειρμικά σκέφτηκα  «γλειφιτζούρια» και καθόλου μα καθόλου δεν φοβήθηκα, αλλά άκουσα και παρακολούθησα τις ορμήνιες της γριάς Κασσάραινας με ευλάβεια και προσοχή!
Ήταν αυτή η γιαγιά, που φοβόταν τα καλοκαίρια «το φίδι του μεσημεριού» –άλλη ιστορία και πάλι τούτη (για τον Ιούλιο μήνα φυλαγμένη), που αυτές τις μέρες σήκωνε μανίκια και ερχόταν αντιμέτωπη με τα Καλλικατζούρια.  Μόνιμος εχθρός εκείνα που έβγαιναν από τα έγκατα της γης τις μέρες των Χριστουγέννων με σκοπό να βασανίσουν κόσμο και ντουνιά με φάρσες κλεψιές και αναποδιές. Όχι όμως και την Άννα που δεν είχε σκοπό να πέσει τουλάχιστον αμαχητί θα το άφηνε να περάσει έτσι αυτό!
Παραμονές Χριστουγέννων νωρίς- νωρίς έπαιρνε με το τσίγκινο φαράσι στάχτες από τη ξυλόσομπα και ράντιζε το σπίτι εξωτερικά και ένα γύρω. Το ράντιζε  Καλά! ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!  Τα εκτρώματα τούτα φοβούνται το στάχτισμα και δεν θα μπουν στο σπίτι, έτσι καλά οχυρωμενο με την στάχτη. Γιατί  αλίμονο και αν κάποιο σου τρύπωνε στο σπιτικό!
Για όλη τη χρονιά θα χες φαγούρα και γρουσουζά.
Θα χανες κουτάλια και μαχαίρια, βελόνες, πετσέτες και σκουτιά.
Θα σου ξίνιζε το γάλα! θα σου κοβε το αυγό στους Κυριακάτικους λαχανοντολμάδες (που μεγαλύτερη συμφορά δεν είχες)!
Θα πεφτες από τρικλοποδιές στα καλά του καθουμένου μες στο σπίτι και αντε να το εξηγήσεις πάλι  τούτο: πώς πέφτει δηλαδή ανθρώπινο κορμί μόνο μέσα στο σπίτι αξάφνου και τσακίζεται?!  Τα Καλλικατζούρια, γειτόνισσα, τα Καλλικατζούρια!!
Και ο πόλεμος δεν τελείωνε εδώ!
Μου λεγε με ένταση στα μάτια: «Πρώτα σταχτώνεις και μετά μελώνεις!» Γιατί την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, έβγαιναν τα γλυκά στη  βρύση της αυλής. Έπαιρνε την καλή πιατέλα, τη μεγάλη με τη λουλούδινη μπορντούρα, τη γέμιζε μπακλαβάδες και την απίθωνε στην εξωτερική μας βρύση. Και αν οι άλλες κυράδες της γειτονιάς το έκαναν αυτό για να γλυκάνουν τον καινούριο χρόνο που θα μπαινε μεσάνυχτα, η δική μας γραία το κάνε για να γλυκάνει τα εκτρώματα, να τα καλοπιάσει τα δαιμονισμένα, να μπουν των Φώτων ξανά στη γή, για να συνεχίσουν το έργο το σατανικό: Το πριόνισμα στο δέντρο του Κόσμου! Ναι φίλοι μου, είναι συφοριασμένο αυτό το γένος των Καλλικατζαραίων!
Και όταν εγώ με απορία τη ρώτησα τη μαυροφορεμένη -εφτάχρονο παιδί, μήπως τελικά με τα γλυκά τα καλομαθαίνουμε τα τέρατα και παραμείνουν πίσω(?!), εκείνη με τρόμο στο μάτια με κοίταξε φοβούμενη το μέλλον τα ΄γγονιού της, πώς δηλαδή θα πορευτεί το αποσπόρι της με αυτή τη λογική στην ζωή, μιας και τούτη δοκιμασμένο το χε χρόνια ολάκερα το κόλπο και πάντα έπιανε…  Απόδειξη: τα γλυκά πάντα βγαίνανε παραμονή πρωτοχρονιάς στην βρύση, και πάντα το επόμενο πρωί ολόκληρα κομμάτια λείπανε από την πιατέλα (κανένας δεν της είπε ποτέ και αυτή με το μυαλό της πότε δεν το χε, ότι τα κάθιζε τα κομμάτια του μπακλαβά ο παππούς γυρνώντας στο σπίτι τη νύχτα μεθυσμένος!) και ποτέ κατά την διάρκεια του χρόνου δεν έβλεπε καλλικατζούρι να γυρνά αμέριμνο στα λίγα δωμάτια του σπιτιού!
Με πιανε το λοιπόν από το χέρι,  και μαζί τα κάναμε τα έργα τα αμυντικά! Συνωμοτικά, τα δυό μας, με την ελπίδα της να συνεχίσει κάποτε ο Βενιαμίν το έργο της……
 Και μου λέγε: «Μην ξεχνάς! Πρώτα σταχτώνεις και μετά Μελλώνεις! Πρώτα σταχτώνεις και μετά Μελλώνεις»




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ [παντρολογήματα μέρος 2ο]

ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ ΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΑ .....

ΠΟΛΥΜΝΙΑ