Δώσε κλότσο να γυρίσει ..... παραμύθι να αρχινήσει.....

Δεν σε ξεχνώ.....

Ήταν μεγάλη οικογένεια τούτη -της μάνας μου: Γονείς,  τέσσερα κορίτσια, ο γιος -πρωτότοκος τούτος και η πεθερά, η γιαγιά Αναστασία. Και ζούσαν όλοι όμορφα και απλά εκεί στα ριζά του Λυκοχωριού της Λιβαδειάς, κάτω απ τη σκεπή του βουνού.
Τούτη λοιπόν η πεθερά ήταν -Κεφαλλονίτισσα στο αίμα, και πως βρέθηκε στη Βοιωτία είναι μιαν άλλη ιστορία, που πρεπε να κάνει τις θυγατέρες νοικοκυρές, να βρουν να καλοπαντρευτούν…..
Η νοικοκυροσύνη της σε όλο της το μεγαλείο στα χέρια της κυράς νησιώτισσας, με τα Σάββατα να δίνουν όλες πόλεμο στη γενική καθαριότητα.
Έβαζε τις εγγονές στη σειρά και μοίραζε τον κάματο της λάτρας, ακριβοδίκαια σε όλες.
Το πλύσιμο των ρούχων: δουλειά μοναδική, με προεξέχοντα τα ασπρόρουχα, να μπουνε τούτα στο καζάνι, με το βραστό νερό κ την αλισίβα, να ρθει το ρούχο να ασπρίσει!! Τα άπλωνε μετά στον ήλιο και άμα τα σκουτιά δε λάμπανε ... ξανά στο καυτό νερό.
Πληγιάζανε τα χέρια της μάνας απ τα καταναγκαστικά της γιαγιάς Αναστασίας. Μα ακλόνητη η γραία, όλα κι όλα! Και η ορμήνια, ορμήνια! "Μωρή"  έλεγε της μάνας μου, "να σε βλέπει το ρούχο στη σκάφη και να το πιάνει η θέρμη του, όχι να το φοβάσαι συ!!!" Τούτο μου παρέδωσε και μένα η μάνα, παραφρασμένο όμως, κομμένο στα δικά της μέτρα! "Παλικάρι μου, να σε βλέπει η ζωή και να την πιάνει η θέρμη της, εσύ μην τη φοβάσαι! Και αν πέσεις, σκώσου, τινάξου και συνέχα!"

Τούτο κάνω, όσο μπορώ....

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ ΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΑ .....

Μοίρες!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ [Η νησιώτισσα]